Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
" Ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ"
Πώς γνωρίζω ότι μένω μέσα στο Χριστό κι ο Χριστός μένει μέσα σε μένα; Αυτό λέει η Γραφή είναι μυστήριο κρυμμένο από των αιώνων και των γενεών και φανερώθηκε τώρα σ' αυτούς που ο Θεός θέλει, να γνωρίσει ποιός είναι ο πλούτος της δόξης του μυστυρίου τούτου στα έθνη, ο οποίος είναι "Χριστός εν ημίν", ο Χριστός μέσα μας, η ελπίς της δόξης.
Γνωρίζουμε ότι ο Χριστός είναι μέσα μας με την ενόραση, την άμεση, ζωντανή, προσωπική, βιωματική αυτή γνώση. Με την ενόραση έχουμε την εμπειρια ότι ο Θεός μας ξέρει και θέλει να πάμε σ' Αυτόν.
Τα πρώτα μας βήματα για να διευρύνουμε την προσωπικότητά μας, για να μην είμαστε ασφυκτικά κλεισμένοι στον εαυτό μας είναι να προεκτείνουμε την προσωπικότητά μας, στην προσωπικότητα των άλλων για να της δώσουμε χώρο να αναπτυχθεί.
Αυτή η προέκταση γίνεται μέσα στην προσωπικότητα του Κυρίου Ιησού Χριστού, με τις κοινές εμπειρίες στα παθήματα. Νιώθουμε μέσα μας ότι ο Χριστός οδυνάται μαζί με εμάς. Όταν κλαίμε προσκυνώντας τον Εσταυρωμένο, δεν ξεχωρίζουμε, αν κλαίμε το Χριστό ή τον εαυτό μας. Το ίδιο σε κάθε πένθος, πενθούμε μαζί με εμάς και τους άλλους. Αυτό σημαίνει ο τίτλος του μυθυστορήματος του Ερνεστ Χεμινγουαίει "Για ποιόν χτυπά η καμπάνα".
Μια άλλη αυθόρμητη κοινή εμπειρία είναι όταν τρέχουμε όλοι μας να σώσουμε ένα παιδί που κινδυνεύει. Ή όταν οργιζόμαστε με το άδικο σε έναν άλλον άνθρωπο. Είναι σαν να είναι άδικο σε κάποιον δικό μας ή και σε μας τους ίδιους.
Ξέρω ότι ενοικώ στο Χριστό. Έχω την χαρούμενη εμπειρία ότι ο Θεός με ξέρει. Πώς δεν θα με ξέρει αφού ο Θεός μου δώρησε την "εν Χριστώ ζωή' .'Ετσι ξέρω με βεβαιότητα ότι μένω μέσα στο Χριστό όπως ξέρω ότι ο Χριστός είναι το εσώτατο κέντρο της προσωπικής μου ζωής και σ' αυτό αναφέρομαι για το κάθετί. Ένας πιστός Αμερικανός ηθοποιός μιλώντας στους φοιτητές ενός πανεπιστημίου στην Αμερική είπε, πως να έχουμε πρώτο το Θεό στο καθετί.
Έχω επίσης την εμπειρία της ενοίκησης και για έναν λόγο, για την συναδέλφωση που νιώθει για κάθε πιστό χριστιανό κι απ΄ το ότι η κραυγή του Θεού Πατέρα είναι έμφυτη. Μπορώ να νιώθω θαυμασμό για τον Σωκράτη ή για τον Επίκτητο, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν για μένα πατέρες μου. Είχαν τη δική τους προσωπική ζωή και όταν ήρθε η ώρα έφυγαν από αυτόν τον κόσμο και κανείς δεν επικαλέστηκε τη βοήθειά τους, όπως επικαλούμαστε το Χριστό.
Ο Ισπανός ποιητής και φιλόσοφος, ελληνιστής Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, στο ποίημά του "προσευχή του αθέου" γράφει αυτά τα λογια: "Επειδε υπάρχεις Χριστέ, είμαι κι εγώ αληθινός".
Ο ουράνιος Πατέρας μας είναι το Πνεύμα της αληθείας. Ο ευαγγελιστής Λουκάς γράφει μεταδίδοντας όχι μόνο το Ευαγγέλιο, αλλά την ψυχή του: "Αν εσείς πονηροί όντες γνωρίζετε να δίνετε δόματα αγαθά στα τέκνα σας, πόσον μάλλον ο Πατέρας ο ουράνιος θα δώσει Πνεύμα άγιο στους ζητούντες από αυτόν."
