Λαρισινά δοκίμια Μ.Ε.Λαγκουβάρδου
Δικαιοσύνην μάθετε...
Σε καιρούς μη ειρηνικούς, σαν αυτόν που ζούμε , οι τιμές είναι ντροπή. Ο κόσμος καίγεται και μερικοί επιθυμούν αξιώματα. Λες κι η επιθυμία κάποιων για αξιώματα είναι αυτό που προέχει και αυτό που απασχολεί τον κόσμο που υποφέρει. Αντί να βοηθούν την κοινή προσπάθεια την υπονομεύουν! . Κάποιος ανατολίτης άρχοντας τη μυθική εποχή, νόμιζε πως αυτό που άρεσε στον ίδιο , άρεσε και στα πουλιά. Τους αγόραζε πανάκριβα κοσμήματα και τα τα κρέμαγε στα κλουβιά.. Καλούσε χορευτές και χορεύτριες και χόρευαν μπροστά τους Οι άρχοντες πρέπει να νομοθετούν το σωστό. Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης, λέει η Γραφή
Τα δικαστήρια υποχρεούνται να ερμηνεύουν τους νόμους σύμφωνα με το πνεύμα. Το πνεύμα δίνει ζωή, λέει το Ευαγγέλιο. Το γράμμα του νόμου σκοτώνει. Στην Αντιγόνη του Αισχύλου ο τύραννος Κρέων, αντίθετα με τον πολιτισμό των Ελλήνων που θάβουν τους νεκρούς τους, απαγορεύει την ταφή του νεκρού αδελφού της Αντιγόνης . Οι συνέπειες της πράξης του είναι τραγικές. Η Αντιγόνη, ο γιος του Αίμων και η γυναίκα του αυτοκτονούν.
Το αίσθημα της δικαιοσύνης είναι έμφυτο. Ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. Είδες άνθρωπο αληθινό, είδες το Θεό. Είναι πολλές οι θλίψεις του δικαίου όταν η δικαιοσύνη δεν συμβαδίζει με την ειρήνη. Όταν η καταδικαστική απόφαση είναι ομόφωνη, ο κατηγορούμενος είναι αθώος υποστηρίζει ο δημιουργός της ταινίας Οι Δώδεκα Ένορκοι. Η βασική προσευχή της Ορθοδοξίας δεν είναι προσευχή για την δικαιοσύνη αλλά για το έλεος, την υπέρτατη αγάπη του Θεού. Είναι η λιγόλογη προσευχή που τη λες νοερά μέσα στην καρδιά σου, προσέχοντας στις λέξεις "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού ελέησόν με."
Γύρω απ΄ την απονομή της δικαιοσύνης υπάρχουν πολλά περίεργα. Στα αρχαία μυθικά χρόνια η ενοχή π.χ. ήταν ομαδική. Αν διέπραττες κάποιο αδίκημα δεν τιμωρούσαν μόνον εσένα, αλλά και όλο σου το σόι. Ίσως γιατί δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία και προσωπικές ελευθερίες. Αν π.χ. δήμευαν την περιουσία, η περιουσία ήταν κοινή και η ποινή έπεφτε στους ώμους όλων των συγγενών.
Το αίσθημα του δικαίου διαφέρει από λαό σε λαό, ανάλογα με το πνευματικό επίπεδο του καθενός. Ένας Αμερικάνος φίλος, όταν είδε τις ατέρμονες συζητήσεις που έκαναν οι Έλληνες για να λύσουν τις διαφορές τους, είπε: Εμείς στην Αμερική , αυτές τις διαφορές τις λύνουμε με το μποξ. Όποιος νικήσει τον άλλον, αυτός έχει δίκιο! Εκτός από τον τρόπο που απονέμεται η δικαιοσύνη που παρουσιάζει πολλά περίεργα, είναι περίεργη και η δύναμη των αποδείξεων.
Ποιες είναι οι έγκυρες αποδείξεις; Είναι οι μάρτυρες; Είναι οι ίδιοι οι διάδικοι; Στα αρχαία χρόνια η μαρτυρική απόδειξη οπωσδήποτε δεν είχε την ισχύ που έχει σήμερα, λόγω του ότι όπως η ενοχή ήταν συλλογική κι οι μάρτυρες ήταν σχεδόν όλοι διάδικοι, διότι ήταν άμεσα ενδιαφερόμενοι για την έκβαση της δίκης. Αλλά έτσι που οι διάδικοι στη δίκη ήταν οι ίδιοι και μάρτυρες, η αλήθεια κρινόταν διαφορετικά, ανάλογα με το αγαθό που θεωρούνταν πιο σπουδαίο . Σε έναν αισθητικά καλλιεργημένο λαό, όπως αυτός των αρχαίων Ελλήνων, μέσον πλήρους αποδείξεως είναι και η ωραιότητα. Ο πιο ωραίος κερδίζει τη δίκη. Γι' αυτό λέμε σκωπτικά σε κάποιον που παραλογίζεται "ωραίος είσαι εσύ!" Τα αποδεικτικά μέσα είναι ανάλογα με το πνευματικό επίπεδο του λαού. Είδαμε ότι σε κάποιες κοινωνίες ακόμα και σήμερα η δύναμη του ισχυροτέρου αποτελεί πλήρη απόδειξη ότι ο ισχυρότερος έχει δίκιο. Αυτό ισχύει κυρίως στις διαφορές μεταξύ πλουσίων και φτωχών, όταν οι φτωχοί παραιτούνται γιατί δεν διαθέτουν χρήματα για δικαστικούς
αγώνες με αβέβαιο συνήθως αποτέλεσμα.
"Λαρισινά δοκίμια" Μόσχου Λαγκοοβάρδου, Εφημερίδα "Ελευθερία" Λάρισας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου