ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΗΘΟΥΣ

  Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Είμαστε άραγε υπεύθυνοι και για τις πράξεις των άλλων; Στη Γραφή αναφέρεται ότι στην αρχαία Νινευή για να σωθεί η πόλη ώφειλαν να νυστέψεουν όλοι. Οι Νινευίτες έβαλαν σε νηστεία ακόμα και τα ζώα τους. 'Εστω και ένας αν δεν μετανοεί για τις πράξεις του, το σύνολο των ανθρώπων, δεν μετανοεί ως σύνολο. Ο κατακλυσμός δεν θα γινόταν, αν μετανοούσαν όλοι ως σύνολο. Το ίδιο εννοεί και ο Σωκράτης λέγοντας, πως όταν όλοι οι Αθηναίοιι πολίτες δεν αυτοπεριορίζονται η δημοκρατία των Αθηνών δεν λειτουργεί. Ο Σωκράτης ίσως ήθελε να δείξει ότι η ευθύνη είναι έμφυτη για όλους.. Αυτό ισχύει αλλά μόνο για το ήθος. Από ηθική άποψη έτσι είναι. Αλλά τα ηθικά αδικήματα δεν δικάζονται στα δικαστήρια. Το ήθος δεν καταναγκάζει. Όποιος θέλει μπορεί να ακολουθήσει το Χριστό. "Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν. Πράος είμί και ταπεινός τη καρδία. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρύ " (τοις προαιρουμένοις."

Η αρετή δεν είναι ιδιωτική. Είναι σαν τη βροχή που βρέχει επί δικαίους και αδίκους και στον τον ήλιο, και σαν τη φώτιση. Αν ζητάς τη φώτιση, είναι για όλους. Οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως κοινωνικοί. Η χωριστικότητα δεν είναι εκ φύσεως. Είναι από τα εμπόδια, που εμποδίζουν την έμφυτη ενότητα. Είναι αυθόρμητη η ενοχή , που νιώθουμε για τους αδικουμένους, αν και η αδικία είναι αλλωνών. Όταν ακούω κάποιον να βλαστημάει, νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγνώμην απ΄ το Θεύ, σαν να ήμουν εγώ ο βλάσφημος. Αλλά μήπως δεν η ενοχή ΄όλων μας για ό,τι άδικο συμβαίνει. Εννοείται ότι το μερίδιο στην ενοχή δεν είναι το ίδιο σε όλους.

Στα αρχαία χρόνια στην Κίνα η ενοχή ήταν οικογενειακή. Όταν αδικούσε κάποιος τιμωρούνταν μαζί με αυτόν και οι συγγενείς του. Αργότερα η ενοχή έγινε προσωπαπαγής. Από ηθική άποψη όμως μένει η κοινωνική ευθύνη. Κάπου σφάλλουμε όλοι μας. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει τους αδικούντας από την προσωπική ευθύνη για τις αδικίες τους.

mlvardospot.blogspot.com

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Κανείς δεν προσεύχεται μόνος

 Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Βόηθα ,Χριστέ, της γειτονιάς το μονοπάτι./Βόηθα, Χριστέ, να γίνει κάτι και για μας. (Τροβαδούροι της Κέρκυρας).

Ο κόσμος όλος νιώθει φρίκη με αυτά που συμβαίνουν στις μέρες μας. Αν και πέρασαν χιλιάδες χρόνια, από τότε που ακούστηκε το κήρυγμα του Χριστού στη γη δεν συνειδητοποιούμε ακόμα, ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τους άλλους . Δεν συνειδητοποιούμε ότι η ανθρώπινη φύση είναι μία, ότι είμαστε αδέρφια, μέλη ενός σώματος και ότι δεν θα επιβιώσουμε αν δεν αγαπάμε τους εχθρούς μας. Όταν μιλάμε για «εχθρούς» πρέπει να διευκρινίσουμε ποιοί είναι οι εχθροί, που εννοεί το Ευαγγέλιο. Δεν εννοούμε την παθητικότητα ούτε το συναίσθημα. Όλα τα ανθρώπινα πρόσωπα έχουν μία και την αυτή φύση. Μετέχουν στη φύση του κοινού πατέρα, του Αδάμ, καθώς και στην ανθρώπινη φύση του Υιού του Θεού, του Κυρίου και Σωτήρα Ιησού Χριστού. Μη αγαπώντας κάποιος τον εχθρό του συμβάλλει ευθέως στη διαίρεση, στον χωρισμό και στη διάσπαση της ανθρώπινης φύσης. Ο άνθρωπος που δεν έχει οίκτο δεν είναι άνθρωπος. Πρέπει να μάθουμε να μη μισούμε τον εχθρό, αλλά την αμαρτία του εχθρού. Για τον εχθρό αισθανόμαστε λύπη. Ο αμαρτάνων μισεί την ψυχή του. Η γιαγιά μου στο χωριό, της τρίτης δημοτικού με τη μόρφωση της Εκκλησίας και του σχολείου, δεν έβλεπε κανέναν εχθρό. Για τους εχθρούς έλεγε ότι «δεν τους κόβει» και δεν ένιωθε για κανέναν αντιπάθεια, αλλά λύπη για τους ίδιους. Η αγάπη προς τους εχθρούς είναι προσευχή για την προσωπική μας σωτηρία. Η αγάπη δεν είναι απλώς απουσία μίσους. Η αγάπη για τους εχθρούς είναι η πρόθεση να κάνει κανείς καλό σε κάποιον που τον μισεί. Η μητέρα μου για να με πείσει για τη σημασία που έδινε στην αγάπη των εχθρών, μου είπε κάποτε, πώς γονατίζοντας στα «Σα εκ των Σων» στην εκκλησία, προσευχόταν πρώτα για τους εχθρούς της και κατόπιν για τα παιδιά της! «Ο εχθρός πρέπει να θεωρηθεί υπό μία θετική και πνευματική οπτική. Στην πραγματικότητα είναι μια μοναδική ευκαιρία του πιστού να επιτύχει κάποιος με τη χάρη του Θεού, τη σωτηρία και τον αγιασμό του. Δεν δύναται ψυχή λογική να τρέφει μίσος προς άνθρωπον και να ειρηνέψει με το Θεό. Αν δεν αγαπάμε τους εχθρούς τότε μόνο κατά καιρούς η ψυχή θα είναι κάπως ειρηνική. Εάν όμως αγαπάμε τους εχθρούς τότε η ειρήνη θα παραμένει στην ψυχή μέρα και νύχτα. Στην προσευχή του "Πάτερ ημών", προς το Δημιουργό του Ουρανού και της Γης, την πηγή του παντός, οι πιστοί μνημονεύουμε την σύμφυτη ενότητα του ανθρώπινου γένους. Ο άνθρωπος που δεν έχει οίκτο δεν είναι άνθρωπος. Στα μοναστήρια τελείται η θεία λειτουργία όλες τις μέρες του έτους. Χάρις στους μοναχούς η προσευχή επί της γης για τον σύμπαντα κόσμο ουδέποτε παύει Μόνο δια της προσευχής για τη σωτηρία όλης της ανθρωπότητας, μπορεί ο αγαπών το Χριστό να μετέχει αληθινά στην εν Χριστώ ζωή. Όταν επί της γης δεν θα υπάρχουν πλέον άνθρωποι να προσεύχονται υπέρ του σύμπαντος κόσμου, τότε ο κόσμος θα παρέλθει. Θα έρθουν μεγάλες ωδίνες και ήδη υπάρχουν οι αρχές αυτών Εγώ μόνο ένα πράγμα επιθυμώ, έλεγε ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, να προσεύχομαι υπέρ πάντων, ως και δι' εμέ τον ίδιον. Για τον άγιο Σιλουανό κανείς πιστός δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος για τη σωτηρία του άλλου ανθρώπου. Στην πραγματικότητα κανείς δεν σώζεται ούτε αγιάζεται μόνος του. Κανείς δεν προσεύχεται μόνο για τον εαυτό του. Κανείς δε ζει αληθινά εν Χριστώ, αδιάφορος ή αποκομμένος από την πορεία των άλλων ανθρώπων, επειδή αυτό αντιφάσκει με την σύμφυτη ενότητα του ανθρώπινου γένους." (Boosalis). "Όποιος ασχολείται με την αδιάλειπτη εσωτερική προσευχή, στη σκέψη του θα κυριαρχεί μεγάλη αγάπη για το Χριστό. Η αδιάλειπτη εσωτερική προσευχή είναι η αδιάκοπη επίκληση του θείου ονόματος του Ιησού Χριστού, με τα χείλη, με το πνεύμα και με την καρδιά, μια διαρκής παρουσία του Ιησού Χριστού μέσα στο μυαλό μας. Η χάρη Του κυριαρχεί μέσα μας σε κάθε ασχολία, σε κάθε τόπο, ακόμη κι όταν κοιμόμαστε.Όταν τις νύχτες νιώθουμε φόβο και ανησυχία, είναι καλύτερο να συγχωρούμε τους εχθρούς μας, παρά να μην έχουμε ποτέ ήσυχο ύπνο. ‘Όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται τί έπαθε, είμαστε σε λάθος δρόμο. Ο δρόμος που μας πηγαίνει στην εν Χριστώ ζωή είναι η αγάπη των εχθρών. lagouvardospot.blogspot.com

Οι βλαβερές συνέπειες της αμαρτίας

 Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Αν είναι κάτι που πρέπει να ξέρουμε κι όμως το αγνοούμε, αυτό είναι οι βλαβερές συνέπειες της αμαρτίας. Ξέρουμε π.χ. ότι τα οψώνια της αμαρτίας είναι θάνατος, αλλά η θεωρητική αυτή γνώση δεν έχει καμιά επιρροή στο χαρακτήρα μας και στη ζωή μας, , σαν να μη χρειάζεται να σκεφτόμαστε την αμαρτία, εκτός αν είμαστε "θρησκόληπτοι", "παλιομοδίτες", "οπισθοδρομικοί", "αγράμματοι", "αμόρφωτοι" κ.α.

Περισσότερο μας επηρεάζει η ιδέα ότι η αμαρτία είναι γλυκιά κι ότι όλες οι χαρές της ζωής που αξίζουν είναι αμαρτία, ενώ οι άλλες χαρές είναι άνοστες σαν το νερόβραστο φαγητό. Θα ήταν πιο έντιμο, αν αυτοί που προπαγανδίζουν με κάθε μέσον και με κάθε τρόπο αυτή την ψεύτικη ιδέα, έλεγαν πως ό,τι δεν είναι αμαρτία δεν αποφέρει κέρδος. Αυτό συμβαίνει εν πολλοίς, ότι το καλό π.χ. το περπάτημα είναι δωρεάν.

Πιστεύω ότι για να πάθεις όλα τα δεινά που τραβάει ο κόσμος, πρέπει ν' αφήσεις την αμαρτία να εκμηδενίσει κάθε αξία σου. Το επόμενο βήμα είναι οι φοβίες, οι φόβοι, η απουσία νοήματος, το κενό, η ανία, η παθητικότητα οι ψυχοσωματικές ασθένειες, οι εκφυλιστικές ασθένειες και με ένα λόγο η λύπη που οδηγεί στο θάνατο.

Με αυτή την πίστη προσπάθησα να γράψω το βιβλίο μου "Ο Θερισμούς του Θεού".Γράφοντάς το ανακάλυψα ότι δεν υπάρχει πνευματική δημιουργία και πνευματικός δημιουργός, που αξίζει να γνωρίσεις, που να μην πιστεύει και να μην προβάλλει τη γνώση του που του δίδαξε η σοφία της ζωής, ότι αυτό που προέχει είναι το πνεύμα.

Με το κριτήριο αυτό επέλεξα να παρουσιάσω δεκάδες δημιουργούς (συγγραφείς και σκηνοθέτες του κινηματογράφου,) και τα έργα τους. Νομίζω πως είναι το βιβλίο που με εκφράζει πιο πολύ από ό,τι έχω γράψει.

Η ηθική την οποία ο σύγχρονος κόσμος συγχέει με τους εξωτερικούς κανένας συμπεριφοράς, είναι η αιτία που των δεινών που βασανίζουν την ανθρωπότητα. Θα είμαστε πιο κοντά στην πραγματική έννοια της ηθικής, αν θεωρούσαμε ως ηθική το ήθος του ανθρώπου ή αλλιώς το πνεύμα του.

Έχουμε ένα θησαυρό σε οστράκινα σκεύη, την ορθόδοξη πίστη .Χάρις στην πίστη βλέπουμε τη δόξα του Θεού στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Η πίστη μας φυλάει από την αυτοεκμηδένιση και την αυτολύπη. Δεν στηριζόμαστε στη δύναμή μας, αλλά στη δύναμη Εκείνου που μας αγαπάει. Έτσι θα γνωρίζουν ότι είσθε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας, είπε ο Ιησούς στους μαθητές Του.

Η αιτία όλων των ασθενειών είναι η μη ορθή θρησκευτική συνειδητοποίηση. (Καρλ Γιουγκ)

moschoblog.blogspot.com

Οι βλαβερές συνέπειες της αμαρτία Αν είναι κάτι που πρέπει να ξέρουμε κι όμως το αγνοούμε, αυτό είναι οι βλαβερές συνέπειες της αμαρτίας. Ξέρουμε π.χ. ότι τα οψώνια της αμαρτίας είναι θάνατος, αλλά η θεωρητική αυτή γνώση δεν έχει καμιά επιρροή στο χαρακτήρα μας και στη ζωή μας, , σαν να μη χρειάζεται να σκεφτόμαστε την αμαρτία, εκτός αν είμαστε "θρησκόληπτοι", "παλιομοδίτες", "οπισθοδρομικοί", "αγράμματοι", "αμόρφωτοι" κ.α.Περισσότερο μας επηρεάζει η ιδέα ότι η αμαρτία είναι γλυκιά κι ότι όλες οι χαρές της ζωής που αξίζουν είναι αμαρτία, ενώ οι άλλες χαρές είναι άνοστες σαν το νερόβραστο φαγητό. Θα ήταν πιο έντιμο, αν αυτοί που προπαγανδίζουν με κάθε μέσον και με κάθε τρόπο αυτή την ψεύτικη ιδέα, έλεγαν πως ό,τι δεν είναι αμαρτία δεν αποφέρει κέρδος. Αυτό συμβαίνει εν πολλοίς, ότι το καλό π.χ. το περπάτημα είναι δωρεάν.

Ο θέτων εαυτόν εκτός Εκκλησίας

 Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Ο θέτων εαυτόν εκτός Εκκλησίας Τα πρόσφορα

Η Εκκλησία είναι το «Σώμα του Χριστού». Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας. Δεν υπάρχει Εκκλησία χωρίς τον Ιησού Χριστό. Αυτός που βγάζει τον εαυτό του από την Εκκλησία, δεν θέλει να είναι μέλος του σώματος του Ιησού Χριστού. Δεν θέλει να είναι μέλος του Συνόλου της Εκκλησίας. Άρα αδιαφορεί τόσο για τον εαυτό του ως μέλος της Εκκλησίας, όσο και για τα άλλα μέλη της Εκκλησίας.

Η δημόσια δήλωση της βουλήσεως του χριστιανού περί αποκοπής από το σώμα της Εκκλησίας έχει θεολογικές και πρακτικές συνέπειες για αυτόν που αποκόπτεται με τη θέλησή του από το δεσμό του με την εκκλησία.

Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο αυτός που θέτει τον εαυτό του εκτός της Εκκλησίας, δεν τραυματίζεται απλώς, αλλά νεκρώνεται ως μέλος της Εκκλησίας και διώχνει τη χάρη από την ψυχή του.

Ο άνθρωπος που θεληματικά αποδυναμώνει το μυστήριο του βαπτίσματός του είναι πλέον αβάπτιστος. Δεύτερο βάπτισμα θα ήταν ασέβεια προς το μυστήριο. ¨Εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών,προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος, Αμην.

Το βάπτισμα είναι μυστήριο αιώνιο. Διαρκεί για πάντα ,ακόμα κι αν ο πιστός αποκόπτεται από αυτό και νεκρώνει το δεσμό του με την Εκκλησία.

Δεν μπορεί να επαναληφθεί το βάπτισμα, ώστε να εξαρτάται η ύπαρξή του από τη θέλησή του πιστού. Η εποχή των κατά συνθήκην σχέσεων με την εκκλησία επιδιώκει την λεγόμενη «εκκοσμίκευση¨, δηλαδή τις χωρίς πνεύμα του Θεού πράξεις και διαδικασίες. Στις συμβάσεις τα μέρη αποχωρούν ή ανακάμπτουν όποτε θέλουν. Η Εκκλησία γνωρίζει τις μεδόθους του πονηρού πνεύματος και τις απορρίπτει.

Τα πρόσφορα

Η Θεία Κοινωνία τελείται στην Εκκλησία με τα πρόσφορα των πιστών και όχι με υλικό της ίδιας της Εκκλησίας; Οι πιστοί κατά τη θεία κοινωνία λαμβάνουν τα δώρα που φέρνουν. Αυτό έχει βαθύτερη έννοια.

Η θεία κοινωνία είναι το μυστήριο των μυστηρίων. Ο μετέχων λαμβάνει το σώμα και του αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Λαμβάνουμε την άκτιστη θεία χάρη μέσα στο πνευματικό μας σώμα.

Αν παρομοιάσουμε το σώμα μας, ως ένα υπόστεγο (υπόσταση), που σκεπάζει το πνεύμα μας, την ψυχή μας, θα καταλάβουμε πως οι νεκροί ζουν και έχουν πλήρη διαύγεια. Πώς ο άνθρωπος δεν πεθαίνει με το θάνατο του σώματος. Ο άνθρωπος είναι σώμα και πνεύμα μαζί. Ούτε μόνο σώμα είναι ο άνθρωπος ούτε μόνο πνεύμα, όπως οι άγγελοι. Είναι σώμα μαζί και πνεύμα. Και όταν το σώμα πεθαίνει, δεν πεθαίνει ο άνθρωπος, αλλά ένα μέρος του ανθρώπου , το σώμα. Το πνεύμα, η ψυχή, δεν μένει γυμνή. Εχει πνευματικό υπόστεγο. ¨Εν τη οικία του πατρός μου πολλαί μοναί εισίν.»

Δεν ποθούμε να απεκδυθούμε το σώμα μας, αλλά να επενδυθούμε στον οίκο του ουράνιου πατέρα μας, το σώμα της αφθαρσίας.

mlvardospot.blogspot.com

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Το πάθος της λαγνείας και η διαρκής αλλαγή

 Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΛΑΓΝΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗ

Το πάθος της λαγνείας δεν ικανοποιείται με το γάμο αλλά με την αλλαγή. Άρα ο γάμος του λάγνου , δεν είναι λύση γι' αυτόν, αν είναι αναγκασμένος να είναι πιστός στο σύντροφό του. Αργά ή γρήγορα θα επιδιώξει την αλλαγή και με άλλους συντρόφους. Για να λύσουν το πρόβλημα αυτό επινόησαν τον ανοιχτό γάμο. Οι έγγαμοι αυτού του είδους πιστεύουν στη διαρκή αλλαγή!

mlvardospot.blogspot.com

 

Στη χώρα των εσχάτων

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

    

<<Οι λέξεις γίνονται ολοένα και πιο μικρές, τόσο μικρές που δε διαβάζονται πια. Είναισαν να φωνάζεις στο κενό, σαν να ουρλιάζεις σ΄ένα απέραντο και τρομερό κενό.>>

 Αφορμή για να γράψω τις σκέψεις αυτές πήρα απ΄ το βιβλίο του Πωλ Όστερ με τον τίτλο στη χώρα των εσχάτων πραγμάτων, εκδόσεις Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος. Η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ότι τα έσχατα πράγματα είναι οι λέξεις, τα έσχατα (αιώνια) πράγματα είναι ο Λόγος του Θεού. H μορφή του κόσμου αλλάζει και φθείρεται καθώς και η επιθυμία αυτού. Ούτε ένα γιώτα δεν θα αλλάξει από τη Διδασκαλία του Κυρίου Ιησού.

Ο συγγραφέας περιγράφει μια πόλη η οποία τρώει τον εαυτό της. Δεν υπάρχει σ΄ αυτήν τίποτα σταθερό. Η ολοκληρωτική καταστροφή της είναι αναπόφευκτη. Η πόλη ρέει και χάνεται όπως το κερί στη φωτιά. Η σταθερότητα των πραγμάτων είναι αυταπάτη. Το μόνο που μένει είναι η γλώσσα, ο λόγος του Θεού. Ο συγγραφέας μιλώντας για το <<λόγο>> χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη <<γλώσσα>> (glos) για να αποφύγει τη σύγχυση, επειδή στην αγγλική γλώσσα η ίδια λέξη <> σημαίνει <<λέξη>> και <<λόγο>>.

Τα έσχατα (αιώνια) πράγματα είναι ο λόγος ο οποίος έχει ως αιώνια πηγή το Λόγο του Θεού. Ο εχθρός ,αυτός που επιδιώκει να μη μείνει τίποτα όρθιο σε ένα έθνος και σε ένα λαό, χτυπάει το Λόγο. Ζωντανό παράδειγμα σήμερα η κατάσταση στην Ελλάδα, όπου οι εχθροί της και τα όργανά τους χτυπούν το πνεύμα, την πνευματική δύναμη του έθνους και αποκρύπτουν τον αληθινό τους στόχο εξαπατώντας τους Έλληνες με την τεχνητή οικονομική κρίση.

Να είστε φρόνιμοι όπως οι όφεις, λέει ο Κύριος. Οι όφεις όταν κινδυνεύουν φυλάγουν το πιο πολύτιμο, το κεφάλι τους. Οι Έλληνες παγιδεύτηκαν στην τεχνητή οικονομική κρίση για να μη βλέπουν τον αληθινό κίνδυνο. Όργανο της <<ξένης επιβουλίας>> (Μακρυγιάννης) είναι η προπαγάνδα του τύπου , που ως Πέμπτη φάλαγγα χτυπάει την Ελλάδα σε ό,τι πιο πολύτιμο διαθέτει, στην πνευματική της δύναμη αρχίζοντας από τη γλώσσα και την Παιδεία: Όλοι σχεδόν οι υπουργοί Παιδείας, τα τελευταία χρόνια, είναι εντελώς άσχετοι με το αντικείμενό τους και δεν διαθέτουν την παραμικρή αναγνώριση από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα για το έργο και την προσωπικότητά τους.

Το βιβλίο του Πώλ Όστερ έχει τη μορφή μυθιστορήματος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα δοκίμιο για τη σύγχρονη ειδωλολατρία. Ο συγγραφέας δεν παραπέμπει στις πηγές του. Δεν συνηθίζονται παραπομπές στα μυθιστορήματα. Θα πρέπει όμως να διάβασε τον ψαλμό τον 134ο ψαλμό του Δαβίδ.

Ο 134ος ψαλμός αρχίζει με το όνομα του Κυρίου. Το όνομα του Κυρίου, ο Λόγος του Θεού είναι το περιεχόμενο του 134 ψαλμού. Οι έξι πρώτοι στίχοι του ψαλμού αναφέρονται στο όνομα του Κυρίου, ότι η μέγιστη γνώση του ανθρώπου είναι η γνώση του ονόματος του Κυρίου και ο αίνος του ονόματος αυτού. Eκείνοι που αγνοούν και δεν τιμούν το όνομα του Κυρίου είναι παγιδευμένοι στα είδωλα και είναι και οι ίδιοι σαν αυτά:

<<15. Τα είδωλα των εθνών αργύριον και χρυσίον,έργα χειρών ανθρώπων./16. Στόμα έχουσιν και ου λαλήσουσιν, οφθαλμούς έχουσιν και ουκ όψονται,/17. Ώτα έχουσιν και ουκ ενωτισθήσονται./ 18. Όμοιοι αυτοίς γένοιντο οι ποιούντες αυτά και πάντες οι πεποιθότες επ΄ αυτοίς.>>.

Δεν ξέρω αν ο Πωλ Ώστερ περιγράφει την Ελλάδα, αν η Χώρα των Εσχάτων Πραγμάτων είναι η πατρίδα μας. Μια ένδειξη περί αυτού είναι η προσοχή που δίνει στο Λόγο, η χρήση της ελληνικής λέξης και η γνώση του ότι αποτελεί όντως ένα αξιοθαύμαστο γεγονός πως ένας λαός δεν ξέχασε ποτέ, με όλη τη μακραίωνη σκλαβιά και την ματωμένη ιστορία του, ότι η αληθινή πατρίδα του είναι η Ελληνική Γλώσσα.

Ποιος θα το πει αυτό στους φανατικούς που για πολιτικούς λόγους επεβαλαν την προφορική γλώσσα ως γραπτή; Όλα τα έθνη που έχουν ακόμα γλώσσα και δεν την έχασαν, όπως κινδυνεύουμε εμείς να τη χάσουμε (βλέπ. σχετικά κείμενα του ΣΕφέρη, του Ελύτη κ.α.) έχουν προφορική και γραπτή γλώσσα. Τα έθνη που δεν έχουν γραπτή γλώσσα και έχουν μόνο προφορική βρίσκονται αιώνες καθηλωμένοι πνευματικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, οικονομικά. Ούτε πατρίδα έχουν, ούτε αυτοδιάθεση.

Υποβαθμίστηκε ο ρόλος του φιλολόγου, για να μην ανανεώνονται οι γενεές των Ελλήνων, με την εμβάθυνση στη σοφία τω ν πατέρων τους, όπως συμβαίνει σε όλα τα έθνη.Τα πρότυπα που προβάλλονται είναι γνωστά. Οι νέοι μάταια αναζητούν τα πρότυπα που θα τους αναπτερώσουν το ηθικό αντί να τους καταδικάζουν στην αυτολύπη, στη μοναξιά και στην απόγνωση. Οι νέοι χρησιμοποιούν τις λέξεις, που φωνάζουν στο κενό. Ουρλιάζουν σ΄ ένα απέραντο και τρομερό κενό.

mlvardospot.blogspot.com

 

Ο τρίτος πειρασμός του ΙΗσού στην έρημο

 Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Ο τρίτος πειρασμός του Ιησού στην έρημο

«Δεν εζήτησαν την ευλογία του Θεού και έμεινε ο τόπος τους έρημος».

Αυτά που συμβαίνουν τώρα στο σύγχρονο άνθρωπο έχουν εμφανή τα σημάδια του τρίτου πειρασμού του Ιησού στην έρημο.

Γράφει το Ευαγγέλιο: «Τότε ο Ιησούς ανήχθη εις την έρημον υπό του Πνεύματος πειρασθήναι υπό του διαβόλου.»

(Τότε ο Ιησούς οδηγήθηκε από το Πνεύμα στην έρημο για να αντιμετωπίσει τους πειρασμούς του διαβόλου.)

Και βέβαια δεν είχε ανάγκη πειρασμού ο Κύριος. Ο Ιησούς τας ασθενείας των ανθρώπων έλαβε και τας νόσους του εβάστασε δίνοντας υπόδειγμα του ανθρώπου στον αγώνα του με τους πειρασμούς του διαβόλου.

Για τον τρίτο πειρασμό του Ιησού, το ευαγγέλιο γράφει:

«Πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις όρος υψηλόν λίαν, και δείκνυσιν αυτώ πάσας τας βασιλείας του κόσμου και την δόξαν αυτών και λέγει αυτώ. Τάυτα πάντα σοι δώσω εάν πεσών προσκυνήσεις μοι.»

(Πάλι τον οδήγησε ο διάβολος σ’ ένα πολύ ψηλό βουνό και του έδειξε όλου του κόσμου τα βασίλεια και τη λαμπρότητά τους. Ύστερα του είπε: «Όλα αυτά θα σου τα δώσω, αν πέσεις και με προσκυνήσεις.»)

( Τότε λέγε αυτώ ο Ιησούς: ύπαγε οπίσω μου σατανά. Γέγραπται γαρ Κύριον του Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις.»

(Ο Ιησούς όμως του απάντησε: Ύπαγε οπίσω μου, σατανά.»)

Ο σημερινός άρχων του αιώνος τούτου θεσπίζει νόμους οι οποίοι είναι αντίθετοι με το θέλημα του Θεού.

Την ίδια απάντηση πρέπει να δώσει και ο σημερινός άνθρωπος στον πειρασμό αυτόν για να υπερασπιστεί την ελευθερία του και την αξιοπρέπειά του: Ύπαγε οπίσω μου σατανά τον Κύριο και Θεόν μας πρέπει να προσκυνήσουμε και αυτόν μόνον να λατρεύσουμε.

Πολλοί προσκυνούν και λατρεύουν είδωλα και τρελαίνονται. Κατά την ιατρική επιστήμη η λατρεία ειδώλων αντί του Θεού προκαλεί διάφορες ψυχώσεις, στον άνθρωπο που λατρεύει τα είδωλα.

Γιατί ο πειρασμός αυτός τώρα στο σύγχρονο κόσμο; Η αιτία είναι ότι πολλοί δεν ζητούν το έλεος του Θεού, δεν ζητούν την ευλογία Του και έμεινε ο τόπος τους έρημος της ευλογίας του Θεού. Ήδη ο κόσμος δεν είναι βέβαιος ούτε για το ψωμί των παιδιών του και αγωνιά, βλέποντας τον ύπουλο τρόπο κινδυνεύει να κλονιστεί η πίστη του στον αληθινό Θεό, για να γίνει δούλος και να προσκυνεί και να λατρεύει τα είδωλα.

Η Ορθοδοξία θεραπεύει τη βαριά αυτή νόσο του ανθρώπου με τη λατρεία στο μόνο αληθινό Τριαδικό Θεό.

Στις επιθέσεις κατά της Ορθοδοξίας οι ορθόδοξοι αμυνόμαστε με το να ακολουθούμε με περισσότερη πίστη το Χριστό.

mlvardospot.blogspot.com

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση